က်ေနာ္က thireenborn ေလ။ က်ေနာ့္လုိပဲ ေမြးရက္တူတဲ့ သူငယ္ ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူနဲ႔ က်ေနာ္က ၿမန္မာရက္ေရာ အဂၤလိပ္ရက္ပါ thirteenborn ေတြပါ။ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔က်ေနာ္က အုိေသြးအမ်ိဳးအစားေတြေလ။
ကဲ......ဒီလိုထူးၿခားတုိ္က္ဆိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းဟာ မနက္ၿဖန္ဆုိရင္ ၂၆ ႏွစ္ၿပည့္ေတာ့မယ္။ သူက သူ႔ဘ၀မွာ ၁၃ ဂဏန္းဟာ
ထူးဆန္းတဲ့ ၿဖစ္စဥ္ေတြ ေပးတတ္ပါတယ္တဲ့။ ေကာင္းၿခင္း၊ ဆုိုးၿခင္း ႏွစ္ခုစလံုး ေရာေထြးေနတဲ့ thirteenborn ပုိင္ရွင္ေလးအတြက္
ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ဖခင္ေမတၱာကို ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ႊ့Thirteenborn သူငယ္ခ်င္းေရ................
အၿမဲတမ္းတိုင္ပတ္တဲ့ေန႔ရက္ေတြ ကင္းေ၀းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုုက္ပါတယ္။
သီတာေရစင္
အေဖကို ဂ်ိဳးဇက္ ဟုေခၚ၍ သားအမည္မွာ မတ္ ၿဖစ္ပါသည္။ မတ္ ၏လက္၀ဲဘက္မ်က္လံုးေေဘးတြင္ ကြင္းစကြင္းပိတ္ပံုသဏၭာန္ အမာရြတတ္ေလးႏွစ္ခု ရွိသည္။ ထုိအမာရြတ္ေလးကို မတ္ (၂)ႏွစ္သားအရြယ္က ရခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ေသရာပါအမာရြတ္။ဘယ္ေတာ့မွေမ့၍ရႏိုင္မည္မဟုတ္ေသာအမာရြတ္။သည္အမာရြတ္ေလးသည္ အေဖဂ်ိဳးဇက္ ႏွင့္ သားမတ္တုိ႕ၾကားရွိ ဆက္ဆံေရးပံုသဏၭာန္ကို အေၿပာင္းလဲၾကီး ေၿပာင္းလဲေစခဲ့ေလသည္။ အေဖ ဂ်ိဳးဇက္၏ အေၾကာင္းကုိ ဦးစြာေၿပာၿပရေပမည္။ အေဖဂ်ိဳးဇက္သည္ “ ပခံုးႏွင့္လက္ၿပင္ ေၾကာၿခင္က သံေခ်ာင္း“ဟုေၿပာရေလာက္ေအာင္ၾကံ့ခိုင္မာေက်ာသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္၏။သို႔ေသာ္သူ႔ႏွလံုးသားကားေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္သားမ်ားပမာ ခက္ထန္မာေက်ာလွသူေတာ့မဟုတ္ပါ။သို႔ေသာ္လူထူးလူဆန္းတစ္ေယာက္ဟူ၍ကားေၿပာရေပလိမ့္မည္။ထုိ႔ေၾကာင့္လည္းအေဖဂ်ိဳးဇက္ႏွင့္သားမတ္တုိ႔အၾကားတြင္ အေၿပာရခက္ေသာ အဆင္မေၿပာမႈတစ္ခုသည္ အၿမဲလိုလို ရွိေနတတ္ေလသည္။တနဂၤေႏြလို ေန႔လည္ ခင္းမ်ားတြင္ အိမ္နီးခ်င္းကေလးမ်ားသည္ ဖခင္ရင္ခြင္တြင္ ေဆာ့ကစား၍ ၀ါစာပီယခ်ိၿမၿမတုိ႔ကို ေၿပာေနၾကေသာ္လည္း သားေလးမတ္မွာမူကား ထုိအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို တစ္ခါတစ္ရံမွ်ပင္ မရဘူူးခဲ့။ အေဖသည္ မတ္အား ေနာက္ေၿပာင္က်ီစယ္ၿခင္းကိုပင္ မၿပဳခဲ့။ အေဖသည္ မတ္အား အၿခားေသာဖခင္မ်ားကဲ့သို႔ လယ္ထြန္နည္းကစားရန္ ကိရိယာေလးမ်ား၊ စြပ္ဖားေလးမ်ား၊ ႏြားလွည္းေလးမ်ား ဘယ္ေသာအခါမွ် ၿပဳလုပ္မေပးခဲ့။ ကုန္ကုန္ေၿပာရလွ်င္ အေဖဂ်ိဳးဇက္၏စိတ္အာရံုသည္ လယ္ယာေတာ၌သာ ၿမဳွပ္ႏွံထားဟန္ ရွိေလသည္။ လယ္ယာသည္သာ အမိ၊ လယ္ယာသည္သာ အဖ၊ လယ္ယာသည္သာ ဇနီး၊ လယ္ယာသည္သာ သား ၿဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ တစ္ေန႔တြင္ မတ္သည္ အာလူူးပင္မ်ားၾကား၌သစ္ေစ့မ်ားကိုစိုက္ပ်ိဳးလ်က္ရွိေလသည္။အေဖကေတြ႔ရွိသြား၏. ဘာေစ့ေတြလဲကြ
မတ္သည္ အၿခားလူတစ္ေယာက္၏ အေမးဆိုပါက လွည့္ပတ္ေၿဖႏိုင္စြမ္း ရွိပါသည္။ အေဖ၏ အေမးကုိကား ဘယ္ေသာအခါမွ လိမ္ညာေၿဖႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့။ မတ္၏ မလံုေသာအိုးတို႕သည္ တုတ္ႏွင့္မိုးရံုႏွင့္ အာလာရစၿမဲပင္။ လိေမၼာ္ေစ့ေတြပါ အေဖ
မတ္သည္ ဤမ်ိဳးေစ့မ်ားကို ခရစ္စမတ္ မတုိင္မီကပင္ စုေဆာင္းထားခဲ့ၿခင္း ၿဖစ္ေလသည္။ မတ္တို႔၏ ဇာတိေၿမတြင္လိေမၼာ္မ်ိဳးေစ့မ်ား ရွင္သန္ေပါက္ေရာက္ရန္ ခဲယဥ္းေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မတ္တစ္ေယာက္ ၾကိဳးစားပမး္စားႏွင့္ စိုက္ပ်ိဳးေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ လိေမၼာ္ေစ့ေတြ စုိက္လို႔ကေတာ့ ဘာပင္မွ ေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူးကြ။ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား။
အေဖ့စကားေၾကာင့္ မတ္ရင္ထဲတြင္ ခိုးလိုးခုလု ၿဖစ္သြားရသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းတစ္ခုကုို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္လုပ္မိတုိင္း အေဖမိတာ အေတာ့္ကို ဆိုးသည္။ ထုိေန႔က မတ္သည္ လိေမၼာ္ေစ့မ်ားကို ၿပန္တူးယူၿပီး စပါးက်ီေနာက္မွာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ၿမွဳပ္ထားလိုက္သည္။ မိုးဖြဲဖြဲေလးမ်ား ရြာေနေသာ ေႏြဦးရာသီ၏ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ မတ္သည္ မေတာ္တဆ ထိခုိက္ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ကအတန္ငယ္ေအးသည္။ တိရစၦာန္မ်ားသည္ စြန္႔ပစ္ထားေသာ ရုပ္တုမ်ားကဲ့သို႔ စားက်က္ထဲတြင္ စုရံုးအုပ္ဖြဲ႔ကာ ၿငိမ္သက္ေနၾကေလသည္။ သည္လို မိုးေအးေအးႏွင့္ ညမ်ိဳးတြင္ တိရစၦာန္မ်ားသည္ အိမ္ၿပန္ေလ့မရွိၾက။ ထိုေန႔က ေက်ာင္းပိတ္ရက္လည္းၿဖစ္သည္။ မတ္သည္ အေတာ္ေလး စိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။ အေမသည္ တစ္ခ်ိန္လံုးလံုးလိုလိုပင္ ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာလ်က္ ရွိသည္။ မတ္သည္ ေနာင္စာသင္ႏွစ္တြင္ သင္ၾကားရမည့္ အဂၤလန္ၿပည္၏ ဘုရင္ႏွင့္ ဘုရင္မမ်ားအေၾကာင္းကို အေမ့အား ေၿပာၿပေနေလသည္။ ေၿပာေနရင္းမွာပင္ ဒီကေန႔မတ္သည္ မေန႔က မတ္ထက္ ေခါင္းတစ္လံုး ပိုၿမင့္လာသလို ခံစားမိေလသည္။ အေဖကား ႏြားႏို႔ညွစ္ရန္ ႏြားမမ်ားကို ေစာင့္ေနေလသည္။ မတ္သည္ အေဖ့အသံကို ရုတ္တရက္ ၾကားလုိက္ရသည္။ ေဟ့ ..........မတ္၊ ဒီအခ်ိန္ဟာ ႏြားေတြကို သြင္းတဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူးလားကြ။
မတ္သည္ “ႏြားေတြ” ဟု ေရရြတ္ရင္း တီေကာင္ကို ဆားႏွင့္ တို႔ခံရသလုိ ရႈံ႕မဲ့တြန္႕ဆုတ္သြားေလသည္။ႏြားေတြက ၿပန္လာမွာ မဟုတ္ဘူးလားအေဖ။ ၿပန္လာမွာေပါ့.........ေနာ္။ မေန႕ကလည္း သူတို႔ဖာသာ ၿပန္လာၾကတယ္ေနာ္။
သူ႔အနားတြင္ အေဖရွိေနလွ်င္ မတ္သည္ စကားကုိ ေလးလံုးကြဲေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေၿပာ၍မရေပ။ သူ႔ပံုစံသည္ ရႈိုးတုိးရွန္႔တန္႔ႏွင့္ အရွက္လြန္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လုိ ၿဖစ္ေနေတာ့၏။ဒီပံုစံအတိုင္းဆို ၿပန္လာမွာ မဟုတ္ဘူး မတ္၊ သူတို႔ဟာ မိုးလြတ္မယ့္ တစ္ေနရာရာမွာ ၀င္ခိုိေနၾကလိမ့္မယ္။ အေဖ့ဆႏၵကို မတ္ နားလည္ပါသည္။ သို႔ႏွင့္ မတ္သည္ စားက်က္ရွိရာသို႔ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။ အေဖ့မ်က္ကြယ္ေရာက္သည္ႏွင့္ မတ္သည္ ေၿခကို မလွမ္းခ်င္ လွမ္းရင္း အတန္ၾကာမွ စားက်က္သို႕ ေရာက္ေလေတာ့သည္။ စားက်က္အ၀င္သို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ပင္ မတ္သည္ ႏြားမ်ားကို ေအာ္ေခၚေလေတာ့၏။ ႏြားေတြ လာၾက............လာၾက
သို႕ေသာ္ ႏြားခေလာက္သံ တစ္ခ်က္ကိုမွ် သူမၾကားရေပ။ ႏြားမ်ားကို သဲသဲကြဲကြဲ ၿမင္ႏိုင္ရန္ စားက်က္ဆင္းလမ္းအတိုင္းမတ္ ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပန္သည္။ သို႕ေသာ္ ႏြားတစ္ေကာင္တစ္ၿမီးကိုမွ် သူမေတြ႕ခဲ့ရ။ ပက္ဒရို ဟူေသာ ၿမင္းကိုသာေတြ႔ရေလသည္။ပက္ဒရို သည္ မိုးဖြဲဖြဲေအာက္တြင္ မႈန္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ ရပ္ေနေလသည္။ မတ္သည္ မႈန္ရီမႈန္၀ါးမို႔ ပက္ဒရုိ သဲကြဲစြာ မၿမင္ရေပ။ မတ္သည္ ပက္ဒရို၏ အနားသို႕ခ်ဥး္ကပ္သြားေလသည္။ ၿပီးေနာက္ စုပ္သပ္ေခ်ာ့ေမာ့ၿခင္းပင္ မၿပဳဘဲ ပက္ဒရို ၏ တင္ပါးကိုလက္၀ါးၿဖင့္ ၿဖန္းခနဲ ရိုက္လုိက္ေလသည္။ ၿမင္းသည္ သူ႔အသားကို အထိမခံခ်င္သည့္ပံုစံႏွင့္ အေတာ္လွမ္းလွမ္းသို႔ သြားေနေလသည္။ဤလုိ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ညမိ်ဳးတြင္ အသားကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က လာထိပါက တုန္ခါသြားတတ္သည္။ ပက္ဒရိုလည္း တုန္ခါသြားပံုရသည္။ ပက္ဒရုိသည္ တစ္ကိုယ္တည္း ေနခ်င္ပံုရသည္။ ဤသည္ကို မတ္က သိပံုမရ။ မတ္က တိုးသြားလိုက္ ပက္ဒရို က ေရြ႕သြားလုိက္ ၿဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မတ္သည္ ပက္ဒရို၏ တင္ပါးကို ဇြတ္အတင္း ပုတ္လုိက္ၿပန္သည္။ ပက္ဒရို၏ နားရြက္ႏွစ္ဖက္သည္ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားသည္။ မတ္သည္ ပက္ဒရို၏ တင္ပါးမည္းမည္းၾကီးကို ဖ်တ္ခနဲ ၿမင္လုိက္ရသည္။ ၿမင္းခြာႏွစ္ဖက္သည္ မတ္၏ လက္၀ဲဘက္ မ်က္လံုးတစ္၀ိုက္သို႔ အရွိန္ၿပင္းစြာ က်လာေလေတာ့၏။ ေတာ္ေသးသည္။ ပက္ဒရိုတြင္ သံခြာတပ္မထားပါ။ သံခြာသာ တပ္ဆင္ထားလွ်င္မတ္သည္ ထုိေနရာတြင္ပင္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေလာက္ေပသည္။ပက္ဒရို၏ ကန္ခ်က္ေၾကာင့္ မတ္သည္ မူးေမ့သြား၏။ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာပင္ သတိၿပန္လည္လာသည္။ မ်က္ႏွာကို လက္ၿဖင့္စမ္းၾကည့္သည္။ေသြးေတြ။မတ္သည္ေအာ္ဟစ္ငိုယိုကာ အိမ္သို႔ အၿမန္ေၿပးလာခဲ့ေတာ့သည္။ ခလုတ္ကန္သင္းမ်ားကို ေက်ာ္လႊား၍ၿမန္ႏိုင္သမွ်ၿမန္ေအာင္ သုတ္ေခ်တင္သည္။ မည္သည့္ေနရာတြင္မွ ရပ္နားၿခင္းမရွိ။ မတ္သည္ အလြန္ထိတ္လန္႔ေနေလသည္။ အေဖဂ်ိဳးဇက္သည္ မတ္ကို မၿမင္ရမီကပင္ မတ္၏ငိုသံကို အရင္ၾကားရသည္။ စပါးက်ီေအာက္တြင္ ထူထပ္စြာ ေပါက္ေနေသာခ်ံဳပင္မ်ားၾကားမွ တစ္ဟုန္ထုိး ေၿပးလာေသာသားကုိ ၿမင္ရ၏။ သားသည္ မ်က္ႏွာကို လက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ အုပ္ထားေလသည္။ ဂ်ိဳးဇက္သည္ အိမ္ထဲမွ ေၿပးထြက္လိုက္သည္။ ဂိတ္ေပါက္၀သို႕ မေရာက္မီမွာပင္ မတ္၏မ်က္ႏွာၿပင္မွ ေသြးတို႔ိကုိ ဂ်ိဳးဇက္ၿမင္သြားေလၿပီ။ တံခါးမင္းတုပ္ကိုပင္ ၿဖဳတ္မေနေတာ့။ ၿခံကို လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္လိုက္သည္။ မတ္သည္ ဖခင္ကို ၿမင္ေနရသည္။ နာက်င္မႈမ်ားၾကားမွပင္ အံ့ၾသစိတ္သည္ ဖ်တ္ခနဲ ၀င္၏။ သူ၏ တစ္သက္တာတြင္ ဖခင္၏ ဤမွ်သြက္လက္ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးကို သူတစ္ရံတစ္ခါမွ် မၿမင္ဖူးခဲ့။ ဂ်ိဳးဇက္သည္ မတ္ကို ေပြ႕ခ်ီကာ အိမ္ဘက္သို႔ ၿပန္ေၿပးခဲ့ၿပန္သည္။မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ မတ္တို႔၏ အိမ္ကေလးသည္သတင္းလာေမးသူ အိမ္နီးခ်င္းတိုိ႔၏ အသံႏွင့္ ဆူညံေနေလေတာ့သည္။ လူတိုင္းက သူ႔အား ဂရုစုိက္သည့္အတြက္ မတ္သည္ နာက်င္မႈကို ေမ့ေနသည္။ အသက္ရွူရန္ကုိပင္ သတိမရ။ သူ႕စိတ္အစဥ္သည္ ဂုဏ္ယူမႈတြင္ နစ္ေမ်ာေနေလ၏။ မတ္က မွန္ၾကည့္ခ်င္သည္ဟု အေဖ့ကို ပူဆာသည္။ မၾကည့္ေစနဲ႔၊ မၾကည့္ေစနဲ႔ ဂ်ိဳးဇက္၊ မတ္ကို မွန္မၾကည့္ေစနဲ႔
အေမက လွမ္းတားသည္။ အေဖက ဂရုမစိုက္။ မတ္ကို ေပြ႕ခ်ီ၍ မတ္၏ ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာသည္။ မတ္၏ မ်က္ႏွာၿပင္တြင္ညိဳမည္းေသာ ဒဏ္ရာမ်ားၿဖင့္ ၿပည့္ႏွက္ေနေလသည္။ မတ္သည္ အားလံုးကိုေတာ့ မမွတ္မိႏို္င္ပါ။ သို႕ေသာ္ သူ႔အေဖသည္ ခါတိုင္းႏွင့္မတူ၊ တစ္မူထူးေနသည္ကိုေတာ့ သူေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။ အေဖ ဘာေတြလုပ္သည္၊ ဘာေတြ ဆက္ေၿပာသည္ ဆိုသည္ ကိုေတာ့ မတ္ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ မမွတ္မိႏုိင္ပါ။ အေဖသည္ ထမင္းစားပြဲႏွင့္ အၿခားစားပြဲမ်ားကို တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္စပ္လုိက္သည္။ ဆရာ၀န္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ မတ္သည္ထိုစားပြဲမ်ားအေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းလ်က္ ရွိေနေလသည္။ ဆရာ၀န္သည္ မတ္၏ ဒဏ္ရာမ်ားကို ေသသပ္စြာ ခ်ဳပ္လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ဆရာ၀န္က ကလုိရိုေဖာင္းၿဖင့္ ေမ့ေဆးေပးေသာအခါ အေဖသည္ တုန္လႈပ္ၿခင္းကင္းစြာၿဖင့္ ေဆးပုလင္းကို ကိုင္ထားခဲ့ေၾကာင္းကိုမူကာား မတ္မွတ္မိေနေလသည္။ အေဖသည္ ေန႕ဘက္တြင္ တစ္ၾကိမ္၊ ည အိပ္ရာမ၀င္မီ တစ္ၾကိမ္ မတ္ကို လာေရာက္ၿပဳစုေပးေလ့ရွိသည္။ မတ္၏ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကား ေရာင္ကိုင္းေနေလ၏။ မ်က္သားမ်ားမွာလည္း ၀င္လုဆဲ ေနမင္းပမာ နီရဲေနေလေတာ့သည္။ အေဖ့ေၿခသံကို ၾကားရသည့္ အခါတိုင္းသည္ မတ္မွန္ၾကည့္ေနခ်ိန္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနေလ့ ရွိသည္။ ထိုအခါတိုင္းတြင္ မတ္က မွန္ကို အိပ္ရာေအာက္သို႔ ၿမန္ၿမန္ထိုးထည့္ရသည္။ အေဖႏွင့္ မတ္တို႔ ေၿပာေသာ စကားမ်ားသည္လည္း အၿမဲလိုပင္ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ၿဖစ္လ်က္ ရွိသည္။ အေဖသည္မည္သည့္အခါမွ် ထုိင္၍ စကားေၿပာေလ့မရွိ။ မိုးတိုးမတ္တတ္ ရပ္ၾကည့္ကာ ေၿပခ်င္ရာေၿပာ၍ ထြက္သြားတတ္သည္သာ မ်ားသည္။ ဆရာ၀န္က မတ္အား အၿပင္ထြက္ခြင့္ေပးလိုက္ေသာ နံနက္ခင္းတြင္ ၿဖစ္၏။ မတ္က အၿပင္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္၍ ထြက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ အေဖက ဘာမေၿပာ၊ ညာမေၿပာ ေပြ႔ခ်ီလိုက္သည္။ မတ္ကလည္း ၿငင္းဆိုၿခင္းမၿပဳပါ။ မတ္သည္ ဒဏ္ရာရစဥ္ကာလကလို တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားၿခင္း မရွိေတာ့။ သူ႔ကို ေပြ႔ခ်ီထားေသာ အေဖ၏ လက္မ်ားသည္ တုန္ယင္ေနေလသည္။ မနိုင့္တႏို္င့္ ခ်ီပုိးထားရၿခင္းကို အထိအေတြ႔မ်ားအရ မတ္သိပါသည္။ ဤနံနက္ခင္းကား မတ္ေတြ႔ဖူးသမွ် ေႏြဦးရာသီ နံနက္ခင္းမ်ားတြင္ အလတ္ဆတ္ဆံုး၊ အလွပဆံုး၊ အေတာက္ပဆံုး နံနက္ခင္းတစ္ခု ၿဖစ္သည္ဟု မတ္ခံစားေနမိေလသည္။ အေဖႏွင့္ မတ္သည္ အိမ္မွ ထြက္လာခဲ့ၾကၿပီ။ ဤသို႔ ထြက္လာခဲ့ၿခင္းသည္ အဓိပါယ္မဲ့ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ၿခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဟု မတ္ အလိုလို သိေနေလသည္။ အေဖသည္ မတ္ ကို သူၾကိဳတင္စိတ္ကူးထားေသာေနရာတစ္ခုဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားေနမွန္းကိုလည္း မတ္ သိေနပါသည္။ အေဖသည္ မတ္ ကို ခ်ီပိုးကာ အိမ္ၿခံ၀င္းကို ၿဖတ္၍ ကုန္းေစာင္းေလးအတိုင္း ဆင္းလာခဲ့ေလသည္။ ေရွ႕ဆီတြင္ တစ္ခ်ိန္က မတ္ လိေမၼာ္ေစ့မ်ားကို တူးဆြစိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ ေနရာေလး ရွိေနေလသည္။ အေဖ့ဦးတည္ရာကို မတ္ အတိအက် ခန႔္မွန္းႏိုင္ေလၿပီ။ အေဖႏွင့္သားတို႔သည္ ယခုထိ စကားတစ္ခြန္းမွ် မဆိုမိၾကေပ။ မတ္လည္း ႏႈတ္ဆိတ္ၿမဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိသည္။ စကားေၿပာရန္ ၾကိဳးစားလွ်င္ မတ္ ငိုမိေပမည္။ အေဖသည္ မတ္ ကို စုိက္ခင္းငယ္ေလးေဘးတြင္ အသာအယာခ်ထားလိုက္၏။ စိုက္ခင္းေလးကား ေသေသသပ္သပ္ လွလွပပပင္ ၿဖစ္၏။ ၿဖစ္ကတတ္ဆန္း ဖန္တီးထားၿခင္းမ်ိဳးမဟုတ္။ ေပါက္တူး၊ေဂၚၿပားတို႔ကို အသံုးၿပဳ၍ က်က်နန ဖန္တီးထားေသာ စိုက္ခင္းေလး။ မတ္ အိပ္ယာေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ကာလမ်ားတြင္ အေဖသည္ ဤစိုက္ခင္းေလးကို ဖန္တီးခဲ့ၿခင္း ၿဖစ္ေပမည္။ ယခုေတာ့ သစ္ေစ့ေလးမ်ားသည္ ေၿမသားေပၚတြင္ အၿမစ္တြယ္ အေညွက္ထြက္ေနေလၿပီ။ အေဖသည္ ဤကိစၥကို မတ္ အား အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ ေၿပာမၿပခဲ့ပါ။ ဒါဟာ သားအတြက္ပဲ သား
အေဖက စကားစေၿပာလာပါသည္။ အုိ အေဖရယ္
မတ္ ႏႈတ္မွ ေရရြတ္လိုုက္မိသည္။ သားေတာ့ ဘယ္လိုေၿပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး
မတ္သည္ အံ့အားသင့္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေလသည္။ ဘာပင္ေလးေတြလဲ အေဖရဲ႕
မတ္သည္ အညြန္႔ထြက္စ အပင္ေလးတစ္ပင္ကို ထိရန္ ကိုယ္ကို ကုိင္းညြတ္လိုက္သည္။ အရြက္ေလးမ်ားကို လက္ႏွင့္ထိကာ ေမးလုိက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ သားထိလိုုက္တဲ့အပင္က ဖရဲပင္ေလးေပါ့သားရ႕ဲႊ႔
အေဖက အၿခားအပင္ေလးမ်ားကိုုပါ လက္ၿဖင့္ညႊန္ၿပ၍ ေၿပာလိုုက္ၿပန္သည္။ ဟိုဘက္မွာကေတာ့ ငရုတ္ေကာင္းအနီပင္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေရွာက္ပင္ေတြ သားရဲ႕
အားလံုးသည္ မတ္ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ လိေမၼာ္မ်ိဳးေစ့မ်ားကဲ့သို႔ပင္ ရွားပါးမ်ိဳးေစ့မ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ သားမသိလို႔ပါ၊ အေဖတို႔ေၿမမွာက ဒီလိုမ်ိဳးေစ့မ်ိဳးသာ အပင္ေပါက္ႏိုင္တာကြဲ႕
အေဖက ဆက္ေၿပာေနေလသည္။ မတ္သည္ စကားပင္ မေၿပာႏိုင္ေတာ့။ သူသည္ အေဖ့ကို ေက်ာေပးထားေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာသည္ အံ့ၾသမႈၿဖင့္ ၾကည္လင္ေနမည္ၿဖစ္ေၾကာင္းကို အေဖ မုခ်သိေပလိမ့္မည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္လည္း အေဖသည္ စကားကို ဆက္ေၿပာေနၿခင္းၿဖစ္မည္။ ဟိုေန႔က....သားကုိ ဒဏ္ရာႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိရဲ႕သားနဲ႕ ႏြားေတြေနာက္ကို အလိုက္ခိုင္းတယ္
လို႔ေတာ့ သားမထင္ပါဘူးေနာ္
အေဖက စိတ္မေကာင္းေသာေလသံၿဖင့္ ဆက္ေၿပာေနၿပန္သည္။ ေနာက္မ်ားေတာ့ သားကုိ အေဖ မလႊတ္ေတာ့ပါဘူးကြာ၊ ဒီႏြားမေကာင္ေတြ စားက်က္ထဲမွာ
ၾကိဳက္သလိုေနပါေစ၊ ႏြားႏို႕မရရင္လည္း ေနစမ္းပါေစ၊ အေဖ ဂရုမစုိုုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ
အေဖ၏ စကားသံအဆံုးမွာ မတ္သည္ အဆက္အစပ္မရွိေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ဖ်တ္ခနဲ ၿပန္ေၿပာလိုက္မိသည္။ ၄င္းသည္ သူႏွင့္ အေဖ့ၾကားတြင္ ရွိေနေသာ ကြာဟမႈတစ္စံုတစ္ရာကို ဆက္စပ္လုိက္သလို ၿဖစ္သြားရ၏။ သားဒဏ္ရာရေတာ့ အေဖဟာ ၿခံတန္းကို လႊားခနဲ ခုန္လိုက္တယ္ေနာ္အေဖ၊ တံခါးမငး္တုပ္
ကိုေတာင္ မၿဖဳတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဒီေလာက္ ၿခံအၿမင့္ၾကီးကို အေဖဟာ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ခုန္ႏိုင္တယ္
ေနာ္။
အေဖသည္ ဘာစကားမွမဆုိႏိုင္။ အေ၀းဆီသို႕သာ ေငးရီေနေလေတာ့၏။ အေဖ့ပခံုးသားမ်ားလႈပ္သြားသည္ကို ၾကည့္၍ သက္ၿပင္းရွည္တစ္ခုကို အေဖမႈတ္ထုတ္လိုက္မွန္း မတ္ သိလိုက္ရပါသည္။ အေဖႏွင့္သားတို႔သည္ အိမ္သို႔ ၿပန္ခဲ့သည္။ အိမ္အေရာက္တြင္ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲသို႕ တန္း၀င္၏။မတ္၏အစ္မၿဖစ္သူက မတ္ကုိ လွမ္းေမးလုိက္၏။ မတ္ နင္တို႔ဘယ္သြားေနတာလဲ
မတ္က အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ေၿပာရန္ ႏႈတ္ဆံြ႕ေနမိသည္။ သူႏွင့္အေဖၾကားတြင္ ရရွိခဲ့ေသာနားလည္မႈကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားသင့္သည္ဟု မတ္ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ ဟုိနားဒီနားပါ မမရာ
မတ္က ေၿပာလိုုက္သည္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဟုိနားဒီနားေပါ့
အေဖက ေထာက္ခံလိုက္သည္။ ေနာင္အခါတြင္ အေဖ၏ ေၿခသံကိုၾကားတုိင္း မတ္ ေရွာင္တိမ္းေနရန္ မလိုေတာ့ပါတည္း။ ။ မူရင္း------Ernest Buckler ၏ A Son’s Discovery 1969, December, Reader’s Digest
က်ေနာ္ဘာသာၿပန္ထားတာမဟုတ္ပါ။ စာအုုပ္တစ္အုပ္မွ ကူးယူထားတာပါ။
